با لبی خسته مبپرسم از خودم

این غریبه کیه از من چی می خواد

اون به من یا من به اون خیره شدم

باورم نمیشه هرچی می بینم

چشامو یه لحظه رو هم می زارم

با خودم می گم می گم که این صورتکه

می تونم از صورتم ورشدارم

می کشم دستمو روی صورتم

هرچی باید بدونم دستم می گه

منو توی آیینه نشون می ده

می گه این توی نه هیچکسه دیگه

جای پاهای تمومه قصه ها

رنگه غربت تو تمومه لحظه ها

مونده روی صورتت تا بدونی

حالا امروز چی ازت مونده به جا

آیینه می گه تو همونی که یه روز

می خواستی خورشیدو با دست بگیری

ولی امروز شهره شب خونت شده

داری بی صدا تو قلبت می میری

میشکنم آیینه رو تا دوباره

نخواد از گذشته ها حرف بزنه

آیینه میشکنه هزار تیکه میشه

اما باز تو هر تیکش عکسه منه

عکسا با دهن کجی بهم می گن

چشمه امیدو ببر از آسمون

روزا با هم دیگه فرقی ندارن

بوی کهنگی میدن تمومشون ...